Harold

Naam: Harold

Leeftijd: 62 jaar

Functie: Boordschutter YP-408

Missie: UNIFIL Libanon maart 1983 – oktober 1983

Voor Veteraan in beeld is Harold aan tafel gekomen. Harold is een Libanon Veteraan en heeft als 20-jarige 'blauw helm' zeven maanden in Libanon gediend.

Meer dan 9.000 Nederlandse militairen, vaak dienstplichtigen, dienden tussen 1979 en 1985 als onderdeel van UNIFIL (Dutchbatt) in Zuid-Libanon. Deze complexe, risicovolle vredesmissie, waarbij 9 militairen sneuvelden, heeft diepe sporen nagelaten. Veel veteranen kampen met PTSS-klachten.

Het is september 1982 als Harold voor zijn 'nummer', dienstplicht, moet opkomen in Assen. Bij het 43e Pantser Infanterie Bataljon volgt Harold 6 maanden opleiding alvorens hij op missie gaat.

"Mijn dienstplicht was destijds nog 18 maanden. Wij kregen eerste een algemene militaire opleiding en daarna een functiegerichte opleiding. Ik werd boordschutter van een .50 op een YP-408, maar ik was ook radio telefonist.

In geval van een gewonde chauffeur op de YP kreeg ik ook een verkorte opleiding tot chauffeur. Tijdens de opleiding ontstond er al kameraadschap".

In maart 1983 wordt Harold met zijn 'kameraden' geplaatst bij de Staf Compagnie van het 44e Pantser Infanterie Bataljon in de plaats Al Yatoun. Alle chauffeurs en boordschutters van de YP-408 werden daar gestationeerd. Vanuit deze locatie werden zij ingezet in de regio om patrouilles uit te voeren en controle posten te bemannen.

De controleposten waren road-blocks waar iedereen werd gecontroleerd op wapens.

"Wij zijn overal geweest met de YP. Iedere twee weken werden wij voor twee weken op pad gestuurd om patrouilles te doen in het gebied en controle posten te bemannen. Het was twee weken op en twee weken af en dan ging je weer terug naar de thuisbasis in Al Yatoun. Wij kwamen hierdoor overal, dat was wel mooi".

"Wij kwamen tijdens die controles van alles tegen, AK 47, handgranaten, kleine wapens. Dit namen wij allemaal in beslag"

Harold vertelt dat hij ook in Beiroet is geweest. In de haven van Beiroet kwamen militaire goederen binnen die daar opgehaald moesten worden. Het verblijf daar was in de grote silo die in 2020 is geëxplodeerd en groot in het nieuws is geweest.

Harold heeft de plakboeken met foto's voor zich liggen en vertelt ronduit over zijn missie.

"Kameraadschap is wat ons verbindt. Ik heb nog steeds contact met maten van toen waarmee ik op missie ben geweest. Als er met één van hun iets aan de hand is, staan wij gelijk voor hem klaar om te helpen. Wij hebben aan een half woord genoeg. Die kameraadschap heb ik daarna nooit meer gevoeld in mijn werk".

In de periode dat Harold daar diende werd de inzet van Nederlandse militairen ingekrompen van een ongeveer 1000 man tellend bataljon naar een ongeveer 150 man gevulde compagnie.

Harold maakte meerdere bijzondere momenten mee. Momenten die hem altijd bij zullen blijven.

Op 5 oktober 1983 komt de 19-jarige Jan Hoiting om tijdens een dienst in een YP op een controlepost. In 2024 is er een viaduct over de A7 naar Jan vernoemd.

"Jan Hoiting heeft mij in Libanon afgelost. Hij nam mijn plek over op de YP als boordschutter. Bizar om te bedenken dat hij op mijn plek stond. Zij waren op de road-block 7-13 Bravo waar ik ook vaak heb gestaan. Jan is omgekomen door friendly fire zoals ze dat noemen. Hij werd geraakt door eigen vuur.

Het was een heftig en gevaarlijk road-block waar vaak schoten vielen"

Een 5 uur durende gijzeling is voor Harold een moment waar hij en zijn 'maten' op hun weerbaarheid werden getest.

"Het was op 19 juni 1983 op de buiten post (road-block) 7-13 Bravo. Wij waren daar met twee groepen die elkaar om de 12 uur aflosten. Als je afgelost werd kon je op een andere post 7 kilometer verderop uitrusten en slapen.

Die dag lag ik te rusten toen er opeens werd geroepen dat er geschoten werd en dat 7-13 Bravo was overmeesterd en dat de jongens daar gegijzeld werden.

Direct zijn wij met de jongens die in de rust waren daar naartoe gegaan om die jongens te bevrijden. Toen wij dichterbij kwamen werden wij beschoten en moesten wij in dekking. Wij werden uiteindelijk ook overmeesterd en in gijzeling genomen".

Harold en zijn collega's maken een paar benarde uren mee. De legerleiding neemt kennis van het bericht en gaan naar de gijzelnemers. De latere Generaal van Uhm gaat als kapitein samen met een luitenant ter plaatse om te onderhandelen.

"Kapitein van Uhm en zijn luitenant kwamen om ons vrij te krijgen. Zij moesten hun wapen afstaan. De luitenant wilde dat niet doen en werd toen in zijn been geschoten. Het bleek een schampschot te zijn. Dat waren bizare uren die je nooit meer vergeet. Uiteindelijk heeft de leiding van UNIFIL en het Israëlische leger ons vrij gekregen"

In oktober 1983 zit de missie van Harold erop en keert hij terug naar Nederland. Op dat moment zwaait Harold ook af met een herinneringsmedaille op zijn borst.

"Kijk, ik ben er goed vanaf gekomen, ik heb gelukkig alleen maar goede herinneringen. Helaas zijn er ook jongens die er slechter vanaf zijn gekomen, zoals die 9 jongens die daar het leven hebben gelaten.

Veel jongens hebben nu ook mentale problemen en kampen met PTSS, dat is zwaar!"